Dane taktyczno-techniczne Okręty były torpedowcami z kadłubem wykonanym ze stali. Długość całkowita wynosiła 59,9 metra, szerokość 6,6 metra i zanurzenie 2,4 metra. Wyporność normalna wynosiła 230 ton. Jednostki napędzane były przez dwie pionowe trzycylindrowe maszyny parowe potrójnego rozprężania Germania o łącznej mocy 3500 KM, do których parę dostarczały dwa kotły lokomotywowe, także wyprodukowane w macierzystej stoczni. Prędkość maksymalna napędzanych dwiema śrubami okrętów wynosiła 21 węzłów. Zapas węgla wynosił 75 ton.
Na uzbrojenie artyleryjskie jednostek składało się sześć pięciolufowych kalibru 37 mm L/30 Kruppa. Broń torpedową stanowiły dwie pojedyncze dziobowe wyrzutnie kalibru 428 mm z łącznym zapasem czterech torped.
Załoga pojedynczego okrętu składała się z 8 oficerów i 42 podoficerów i marynarzy.
Służba Po przeprowadzeniu prób morskich „Berk Efşan” i „Tayyar” zostały w 1894 roku wcielone do składu marynarki wojennej Imperium Osmańskiego. W 1896 roku torpedowce były w stanie osiągnąć prędkość zaledwie 17 węzłów. W 1897 roku, podczas wojny grecko-tureckiej, „Berk Efşan” jako jedna z nielicznych jednostek została uznana za zdolną do walki.