mały|Biuletyn specjalny wydany przez Komitet Okręgowy Współzawodnictwa Pracy w ramach planu 6-letniego
Współzawodnictwo pracy – rywalizacja robotników w przekraczaniu wyznaczonych norm pracy, propagowana w ZSRR i w państwach bloku wschodniego.
Ruch mający na celu aktywizację załóg pracowniczych w kierunku twórczego i świadomego ich angażowania w produkcję. Współzawodnictwo pracy wpływając na zwiększenie wydajności pracy, ułatwia realizację planów gospodarczych.
Współzawodnictwo pracy w Polsce Ludowej W Polsce okresem najbardziej intensywnej propagandy współzawodnictwa pracy były lata 1947–1956.
W Polsce Ludowej w latach 1945–1947 pierwsze formy współzawodnictwa zostały wypracowane przez młodzież robotniczą pod kierunkiem ZWM, z inicjatywy PPR. Nazywano je wówczas wyścigiem pracy. Przygotowywały grunt pod wystąpienia inicjatora socjalistycznego współzawodnictwa pracy Wincentego Pstrowskiego. Masowe formy przybrało w okresie realizacji planu sześcioletniego. Wystąpiły jednak wówczas pewne wypaczenia jego idei (głównie dążenie do ilościowych wyników, np. kosztem jakości produkcji oraz bezpieczeństwa i higieny pracy). Spowodowało to w latach 1956–1957 zahamowanie współzawodnictwa. Od 1958 r. zaczęło ono wykazywać znów coraz większą żywotność. Przybierało różne formy, np.