Przebywając w Petersburgu, Czarny Jerzy nawiązał kontakt z greckim działaczem niepodległościowym Aleksandrosem Ipsilantisem, planując wspólne wywołanie ogólnobałkańskiego powstania przeciwko rządom Osmanów. Zwieńczeniem wspólnego wysiłku miało być utworzenie jednego, federacyjnego państwa narodów bałkańskich. Tak przygotowany Karađorđe wyruszył z powrotem do kraju, 10 lipca 1817 przekraczając granicę serbską. Na spotkanie z wodzem wyruszył Vujica Vuliciević, dawny przyjaciel Jerzego, pozostający jednak w tajnym porozumieniu z Obrenoviciem. Polecenie zwierzchnika serbskiej autonomii było jednoznaczne: „Jeśli głowa Karađorđa nie znajdzie się dziś w Belgradzie, to wiedz że i ja i ty stracimy swoje, a z tej przyczyny cały nasz lud czeka zguba”. 25 lipca 1817 roku Karađorđe został zamordowany w Radovanju. Jego obcięta głowa została spreparowana, a następnie wysłana do Stambułu i wystawiona na widok publiczny. Ciało wodza zostało pochowane w Serbii, a ostatecznie spoczęło w mauzoleum rodowym na wzgórzu Oplenac.
Jerzy Czarny w kulturze Postaci wodza poświęcony został pierwszy serbski film z 1911 roku Život i dela besmrtnog vožda Karađorđa w reżyserii Iliji Stanojevicia-ČičyŽivot i dela besmrtnog vožda Karađorđa (prvi srpski film iz 1911.