Malował głównie pejzaże tatrzańskie, w których często powtarzał się motyw Hali Gąsienicowej i Morskiego Oka, oraz weduty. Był także twórcą portretów, aktów i widoków nastrojowych wnętrz. Dominującą techniką, którą się posługiwał, było malarstwo olejne. Zajmował się również drzeworytem. Był członkiem Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych (TZSP), Towarzystwa Artystów Malarzy i Rzeźbiarzy „Sztuka Rodzima” oraz Związku Polskich Artystów Plastyków (ZPAP).

Swoje obrazy wystawiał od 1913 – w kraju i za granicą, m.in. w TZSP, Instytucie Propagandy Sztuki, oraz Rzymie, Odessie i Moskwie. Jego prace znajdują się w kolekcji m.in. Muzeum Narodowego w Warszawie, Muzeum Narodowego w Krakowie oraz – w największej liczbie – Muzeum Tatrzańskiego w Zakopanem.

Po śmierci spoczął na Starym Cmentarzu w Zakopanem.