8: 371, jednak termin cholesteatoma używany jest do dzisiaj. W polskim piśmiennictwie otolaryngologicznym na początku XX wieku perlaka określano nazwą żółciołojak.
Teorie powstawania perlaka Teorie powstawania perlaka na przestrzeni lat znacznie się zmieniały. Do dziś przetrwało kilka, które mają licznych zwolenników: teoria migracji – polega na migracji i wrastaniu nabłonka wielowarstwowego płaskiego rogowaciejącego skóry przewodu słuchowego zewnętrznego do jamy bębenkowej przez perforację brzeżną w błonie bębenkowej. teoria metaplazji – mówi, że błona śluzowa wyścielająca jamę bębenkową ulega metaplazji do nabłonka wielowarstwowego płaskiego rogowaciejącego. Teoria ta tłumaczyłaby powstawanie perlaków wrodzonych, niezwiązanych ze stanem zapalnym ucha i rozwijających się za niezmienioną błoną bębenkową (bez perforacji). teoria wszczepienna – polega na wszczepieniu komórek nabłonka wielowarstwowego płaskiego do ucha środkowego podczas aspiracji wód płodowych przez płód oraz na skutek operacji otochirurgicznych.