W listopadzie 1948 roku był obrońcą Tadeusza Szturm de Sztrem i Ludwika Cohna podczas procesu przywódców PPS-WRN. W lipcu 1949 roku bronił Wiktora Leśniewskiego oraz Adama Doboszyńskiego. Podczas procesu Tatar-Utnik-Nowicki był obrońcą majora Władysława Romana, następnie bronił także generała Eugeniusza Luśniaka. W lutym 1950 roku był obrońcą podczas procesu w tzw. sprawie Robineau. W grudniu tego samego roku był obrońcą głównego oskarżonego w procesie Turnera. W grudniu 1951 roku bronił Stanisława Nienałtowskiego. We wrześniu 1952 roku bronił członków organizacji „Kraj” oskarżonych o zamordowanie Stefana Martyki. Bronił również Augusta Emila Fieldorfa, składając prośbę o ułaskawienie go do Rady Państwa. Był obrońcą z urzędu podczas procesu biskupa Kaczmarka i procesu Bolesława Kontryma. W tajnych procesach bronił również m.in. Mieczysława Siewierskiego.

Cechą obron prowadzonych przez Maślankę było niekwestionowanie „faktów” i dowodów przedstawianych przez oskarżycieli, jego obrona często przypominała nawet pomoc procesową dla oskarżycieli. W związku z nieprawidłowym prowadzeniem spraw, w 1957 roku Rada Adwokacka w Warszawie wszczęła przeciwko niemu 4 postępowania dyscyplinarne, zostały one jednak później umorzone.