Zafascynowany twórczością Richarda Estesa, Don Eddy’ego czy Richarda McLeana malował wykorzystując zrobione w tym celu przez siebie fotografie: fragmenty lśniących karoserii, wystawy sklepowe, sceny miejskie. Był jak sam siebie określał malarzem weducistą pokazującym życie miasta, nawiązującym do twórczości dawnych malarzy pejzaży miejskich, takich jak Bernardo Bellotto, czy Rudolf von Alt. Taki sposób tworzenia wymaga od artysty absolutnego mistrzostwa technicznego, którego z całą pewnością nie brakowało Andrzejowi A. Sadowskiemu i tej technice, którą – doprowadzał latami do perfekcji - pozostał wierny do śmierci.
Wystawy indywidualne 1974 Łódź, Teatr Wielki 1975 Łódź, Salon Sztuki Współczesnej (z Marianem Kępińskim i Grzegorzem Sztabińskim). 1976 Getynga, Galerie Apex 1977 Łódź, Salon Sztuki Współczesnej 1978 Warszawa, Galeria Plastyka; Gdańsk, Galeria Przymorze; Warszawa, Galeria Sztuki Współczesnej, Rynek Starego Miasta; Düsseldorf, Galerie Depolma 1979 Warszawa, Galeria Kordegarda 1983 Łódź, Galeria Anny Wesołowskiej; Berlin Zachodni, Atelier für Polnische Kunst 1985 Łódź, Salon Sztuki Współczesnej 1985 Płock, BWA;