Jan Stanisław Zaręba (ur. 2 listopada 1894 w Krakowie, zm. 4 maja 1936 tamże) – polski działacz niepodległościowy i społeczny, profesor gimnazjalny, oficer rezerwy Wojska Polskiego.

Życiorys Urodził się 2 listopada 1894 w Krakowie, w rodzinie Jana i Marii z Zająców. Był starszym bratem Andrzeja (ur. 1897), żołnierza Legionów Polskich, więźnia ideowego, odznaczonego Krzyżem Niepodległości, nauczyciela Seminarium Nauczycielskiego w Słupcy..

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach II Brygady Legionów Polskich, a następnie 4 pułku piechoty III Brygady LP. Wziął udział między innymi w walkach nad Styrem, pod Koszyszczami i Optową. Awansował na starszego sierżanta.

9 lipca 1928 Prezydent RP mianował go podporucznikiem rezerwy ze starszeństwem z 1 lipca 1925 i 1485. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a minister spraw wojskowych wcielił do 12 pułku piechoty w Wadowicach. Później, w tym sam stopniu i starszeństwie, został przeniesiony do korpusu oficerów taborowych. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Kraków Miasto i posiadał przydział do Kadry 8 dywizjonu taborów w Toruniu.