Stanisław Robert Seliga (ur. 7 kwietnia 1895 w Pacewie, zm. 6 kwietnia 1991 w Cupar w Szkocji) – polski filolog klasyczny, pedagog, nauczyciel akademicki.
Życiorys Absolwent Gimnazjum Mariana Rychłowskiego w Warszawie (1913). W latach 1918–1919 służył jako ochotnik w Wojsku Polskim. W 1919 brał udział w walkach o Wilno i otrzymał prawo noszenia odznaki „Wilno”. Zwolniony z wojska w stopniu kaprala, w 1921 doktoryzował się w zakresie filologii klasycznej na Uniwersytecie Warszawskim na podstawie rozprawy M. Tullius Cicero orator quomodo adversarios lacessiverit (promotor Gustaw Przychocki, praca niepublikowana); był to pierwszy doktorat z zakresu filologii klasycznej wydany przez UW po odzyskaniu przez Polskę niepodległości. W 1923 uzyskał dyplom magistra prawa na Uniwersytecie Poznańskim. W okresie dwudziestolecia międzywojennego pracował jako lektor łaciny na UW (1922–1939) i nauczyciel łaciny w szkołach średnich, w tym w Państwowym Gimnazjum im. Tadeusza Reytana w Warszawie (1928–1939).