Architektura Zamek zbudowano z cegły na kamiennym fundamencie. Warownia miała kształt wydłużonego trapezu o wymiarach 65 x 35 metrów. Znane są opisy zamku z 1549, 1616 roku i 1630 roku i wynika z nich, że wjazd do zamku prowadził od strony miasta przez drewniany most opierający się na sześciu murowanych filarach. Ostatni odcinek mostu był zwodzony i prowadził do dwupiętrowej murowanej bramy nakrytej dachówką.

Za bramą po lewej stronie znajdowała się nie przewyższająca murów obronnych "kamienica mniejsza". Budynek ten był niepodpiwniczony, miał jedno piętro i wysunięty dwupiętrowy ryzalit konstrukcji szkieletowej od strony dziedzińca. Na piętrze mieściła się izba sądowa. W XVII wieku przechowywano w nim księgi grodzkie. W budynku mieściła się też stajnia na dwanaście koni. Za kamienicą mniejszą od strony północnej w narożu znajdowała się wysunięta na zewnątrz zamku wieża główna (bergfried) na planie ośmioboku, w której banitów i złoczyńców sadzają. W 1630 roku wieża główna była już w złym stanie technicznym. Przy murze północnym nakrytym zadaszeniem z gontu nad gankiem obronnym, znajdowała się piekarnia i drewniany dom zbudowany przez starostę warszawskiego Piotra Kopytowskiego.