Podczas prac archeologicznych na majdanie grodziska odnaleziono relikty ceglanego romańskiego palatium książęcego, przy budowie którego wykorzystano m.in. szkliwione cegły i kształtki z charakterystycznymi dla 2. ćwierci XIII w. nacięciami ukośnymi lub w jodełkęGalicka, Sygietyńska, „Sztuka romańska [na Mazowszu](X-XIII w.)” [w:] „Dzieje Mazowsza do 1526 roku”, red. A. Gieysztor, H. Samsonowicz, Warszawa 1994, s. 167.. Palatium miało bok o długości około 9 metrów, jednak długość drugiego boku jest nieznana, ale nie przekraczała 20 metrówKiersnowska T., Trzynastowieczna siedziba książęca w Błoniu, Kwartalnik Historii Kultury Materialnej, rok 19, nr 3,, 1971, s. 447-462.. Palatium w Błoniu było więc mniejsze niż powstałe w tym okresie piastowskie palatia w Legnicy i wieża na Ostrowie Tumskim we Wrocławiu.
Fundatorem założenia obronnego mógł być książę Konrad Mazowiecki lub jego syn Siemowit I, który przebywał w Błoniu w dniu 24 czerwca 1261 r., gdy wystawił tu dokument. W 1282 roku w Błoniu dokument wystawił jego syn książę Konrad II Siemowitowic.
Do zniszczenia warowni doszło w 1286 lub 1287 roku w trakcie odwetowej wyprawy księcia Leszka Czarnego przeciwko Konradowi II Siemowitowicowi.
Po stronie zachodniej grodu w Błoniu w odległości około 1,5 km istniał gród w Osieku, a po wschodniej gród w Kopytowie.