Wybuch II wojny światowej pogrzebał jednak te plany.
Po wojnie, w 1958 roku, architekt miejski Nikola Dobrović, zaproponował, w związku z rosnącą liczbą mieszkańców i samochodów w centrum, przebieg pierwszej linii metra na następującej trasie: Kalemegdan-Terazije-Slavija-Čubura.
Kolejne studium metra, pochodzące z 1968 roku, oparte na ogólnym planie urbanistycznym m. Belgradu z 1950, proponuje sieć metra na wzór radziecki, z charakterystycznym trójkątem w centrum miasta; w przypadku stolicy Jugosławii stacjami tworzącymi ten trójkąt miały być: Terazije, Tašmajdan oraz Slavija. Trasa wszystkich trzech linii miała biec głównie pod ziemią. Cała sieć miała liczyć 33 kilometry i 35 stacji. Za tę koncepcję belgradzkiego metra odpowiadał inżynier Savo Janjić.
W 1972 roku proponowano już tylko dwie linie metra, zamiast trzech.
Według kolejnego planu rozbudowy Belgradu, z 1976 roku, zakładano budowę pięciu linii, częściowo podziemnych. Na potrzeby metra planowano wybudować dwa dodatkowe mosty na rzece Sawie, a także połączenie z magistralą kolejową w rejonie stacji w Prokopie.
W 1982 roku władze miasta rezygnują z planów budowy metra ze względu na złą sytuację ekonomiczną.