Z dniem 1 lutego 1933 został przydzielony do dyspozycji prezesa Rady Ministrów na okres sześciu miesięcy z zachowaniem dotychczasowego dodatku służbowego. Z dniem 31 lipca 1933 został przeniesiony do rezerwy z równoczesnym przeniesieniem w rezerwie do 21 pp. Po zwolnieniu z wojska został zatrudniony w Dyrekcji Naczelnej Lasów Państwowych na stanowisku dyrektora Biura Personalnego. Na stopień majora rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 73. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1939 został zmobilizowany i przydzielony do Kwatery Głównej Armii „Modlin” na stanowisko kierownika Samodzielnego Referatu Personalnego.
W nieznanych okolicznościach, po agresji ZSRR na Polskę (17 września 1939), dostał się do niewoli sowieckiej i przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany potajemnie w bezimiennej mogile zbiorowej w Piatichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na tzw. liście Gajdideja (poz.