Kampania mutińska (grudzień 44 – sierpień 43 p.n.e.) była wojną domową w Republice Rzymskiej - pierwszą po zabójstwie Juliusza Cezara - pomiędzy Senatem Rzymskim a Markiem Antoniuszem na terenach Północnej ItaliiJeśli chodzi o imiona i daty, zobacz: . Przyczyną konfliktu były starania Senatu, by zatrzymać Marka Antoniusza przed zbrojnym przejęciem strategicznych prowincji Galii Zaalpejskiej oraz Galii Cisalpejskiej od ich namiestników. Na czele Senatu stali Cyceron oraz konsulowie wybrani na rok 43 p.n.e.: Aulus Hircjusz oraz Gajusz Pansa. Mimo starań Cycerona, Senatowi nie udało się całkowicie przeciągnąć na swoją stronę spadkobiercy Cezara, Oktawiana Augusta, który mimo wspierania Senatu w początkowej fazie wojny, dążył do realizacji własnych celów.
Działania wojenne rozpoczęły się w grudniu 44 p.n.e., gdy wojska Antoniusza obległy Mutinę, w której schronił się Decymus Juniusz Brutus, namiestnik Galii Cisalpejskiej oraz jeden z zabójców Cezara. Konsulowie wraz z Oktawianem ruszyli na wiosnę przeciw Antoniuszowi i odnieśli zwycięstwa w bitwach pod Forum Gallorum (14 kwietnia 43 p.n.e.) oraz Mutiną (21 kwietnia 43 p.n.e).