Zrezygnowano z planowanej budowy serii 10 okrętów, gdyż uznano, że Bujany, uzbrojone z broni ofensywnej tylko w armatę kalibru 100 mm i wyrzutnie niekierowanych pocisków rakietowych Grad, mają zbyt ograniczone możliwości bojowe, a realne jest znaczące wzmocnienie ich potencjału bojowego.
Już w sierpniu 2003 roku zdecydowano zaprojektować na bazie typu Bujan okręty uzbrojone w pociski manewrujące rodziny Kalibr-NK, oznaczone jako typ Bujan-M. Klasyfikowane oficjalnie były jako małe okręty rakietowe (ros. małyj rakietnyj korabl – MRK). Nowy projekt o numerze 21631 został nieco powiększony – długość wzrosła z 62 do 74,1 m, a szerokość z 9,6 do 11 m, co pociągnęło wzrost zanurzenia o nieco ponad pół metra i wyporności z 560 do 949 ton. Projektantem nadal było biuro w Zielenodolsku, a głównym konstruktorem pozostał J. Kusznir. Tym razem przetarg na budowę serii okrętów wygrała 17 maja 2010 roku stocznia rzeczna Zielenodolskij Zawod im. A. M. Gorkiego, również w Zielenodolsku. 26 maja tego roku Ministerstwo Obrony Rosji zamówiło budowę prototypu, po czym zamówiło dwie pierwsze pary okrętów w 2011 i 2012 roku.