Henryk Wierzchowski (ur. 27 października 1937 r. w Zawidzu Kościelnym, zm. 12 kwietnia 1990 r. tamże) – polski rzeźbiarz ludowy.
Ukończył szkołę podstawową i zawodową. Był z wykształcenia ślusarzem, prowadził również gospodarstwo rolne.
Rzeźbić zaczął z początkiem lat sześćdziesiątych, pod wpływem znanych już i cenionych rzeźbiarzy z Zawidza, Wincentego Krajewskiego i Stanisława Dużyńskiego. Wierzchowski przejawiał już od dzieciństwa duże zainteresowanie i zdolności artystyczne. Szybko opanował umiejętność rzeźbienia i wkrótce stał się jednym z czołowych artystów ośrodka sierpeckiego. Dzięki większym zamówieniom Cepelii, Desy, muzeów i osób prywatnych, rzeźbiarstwo stało się dla niego podstawowym zajęciem.
Początkowo w pracach Wierzchowskiego zdecydowanie dominowała tematyka sakralna. Do najczęściej wykonywanych przez niego przedstawień należały: Chrystus Frasobliwy, Pietà, Pasja, Matka Boska Skępska, Adam i Ewa. Z biegiem czasu bardzo poszerzył tematykę i formę swych prac. Wykonywał z równym powodzeniem kompozycje wielofiguralne, płaskorzeźby, płaskorzeźby ażurowe, meble i przedmioty codziennego użytku, przedstawienia postaci legendarnych, historycznych i współczesnych. Rzeźby Wierzchowskiego były interesująco zakomponowane oraz dobrze i sprawnie wykonane technicznie. Podstawowym surowcem jest drewno lipowe.