II Rzeczpospolita Od sierpnia 1919 roku pełnił funkcję szefa Komendy Naczelnej nr 3 POW w Kijowie. Ze względu na groźbę zatrzymania przez bolszewików został w grudniu 1919 roku odwołany z Ukrainy i wyjechał do Warszawy. W kwietniu 1920 roku, po zawarciu umowy pomiędzy Piłsudskim i Symonem Petlurą, został wiceministrem spraw wewnętrznych w rządzie Ukraińskiej Republiki Ludowej. Zajmował się m.in. organizowaniem administracji cywilnej na zajmowanych przez wojska polskie i ukraińskie terenach. Po odwrocie wojsk polskich i ukraińskich z Kijowa przeniósł się do Tarnowa, gdzie znajdowała się siedziba rządu URL.

W 1921 roku znalazł się w ścisłym otoczeniu Piłsudskiego, z którym się przyjaźnił, jako propagator sojuszu polsko-ukraińskiego i koncepcji federacyjnych, ale pozostawał poza aktywnym życiem politycznym. Mieszkał jako osadnik wojskowy w osadzie Butyń na Wołyniu, gdzie otrzymał działkę za działalność w Polskiej Organizacji Wojskowej (POW). W 1925 roku po przyznaniu mu stypendium rządowego, które miało go przygotować do studiów malarskich w Paryżu, przeniósł się do Warszawy. Był jednym z organizatorów zamachu majowego w 1926 roku. Do prac przygotowawczych został włączony przez Walerego Sławka.