rząd Chjeno-Piasta), pod naciskiem władz opuścił Warszawę i przez Wiedeń, Budapeszt, Berno oraz Genewę, wiosną 1924 roku przyjechał do Paryża, gdzie 25 maja 1926 roku został postrzelony przez Szlomo Szwarzcbarda, prawdopodobnie z inspiracji OGPU, w wyniku czego zmarł.
Wojewoda wołyński Józewski zajmował stanowisko wojewody wołyńskiego dwukrotnie. Pierwszy raz od 9 lipca 1928 do 29 grudnia 1929 roku, a drugi od 5 czerwca 1930 do 13 kwietnia 1938 roku. Na Wołyniu prowadził politykę mającą na celu zgodne współżycia Polaków i Ukraińców. Uważał, że ośrodkiem porozumienia powinien stać się właśnie Wołyń. Twierdził, że ukraiński ruch narodowy musi stanąć przed alternatywą wyboru między Polską a ZSRR. Był zwolennikiem rozwoju samorządu lokalnego w oparciu o urzędników ukraińskich i koncentrował się na zwiększeniu ukraińskiego stanu posiadania w dziedzinie samorządu. Twierdził, że Wołyń powinien stać się ukraińskim Piemontem – podstawą budowy niepodległej Ukrainy analogicznie do zjednoczenia Włoch (risorgimento). W oświacie, w szkołach dwujęzycznych (tzw. utrakwistycznych) wprowadzono jako obowiązkowy język ukraiński. Liczbę szkół wyłącznie ukraińskojęzycznych zwiększono z ośmiu (istniejących w roku 1930) do kilkuset. Józewski popierał również rozbudowywanie ukraińskich i polsko-ukraińskich organizacji społecznych.