Był specjalistą w zakresie nowoczesnych technologii dróg o nawierzchniach bitumicznych i betonowych. 29 marca 1933 roku został drugim kierownikiem, a później dyrektorem technicznym w firmie „Kom-Dro-Bit” (Komprymowane Drogi Bitumiczne), szwajcarsko-niemiecko-polskiej spółce z o.o. w Katowicach, która od roku 1936 miała oddział również w WarszawieGazeta Urzędowa Województwa Śląskiego, 1933, R. 12, nr 36Muzeum Historii KatowicRocznik Polskiego Przemysłu i Handlu 1934 (karta 478, skan 726). Wprowadzał nowe technologie drogowe z mas „komdrobitowych”, wytwarzanych w Katowicach oraz z mas cementowych na terenie Górnego Śląska, jak również pod Lwowem i w województwie warszawskim. Współpracował z austriacką firmą „Stuag”.

Działalność w konspiracji Po walkach we wrześniu 1939 roku dostał się do niewoli niemieckiej, do oflagu, z którego udało się go wyciągnąć dzięki wstawiennictwu firmy „Stuag”. Podczas wojny przedsiębiorstwo „Kom-Dro-Bit” funkcjonowało pod patronatem austriackiej firmy „Stuag” i wykonywało roboty drogowe, w tym – prace w kamieniołomach w niemieckich obozach koncentracyjnych na terenie Polski.