Władysław Olendzki (ur. 2 lutego 1842 w Dębinie, zm. 28 lutego 1894 w Warszawie) – polski dziennikarz, literat.
Życiorys Urodził się 2 lutego 1842 w Dębinie jako syn Aleksandra i Justyny z Przewłockich. Po ukończeniu szkół zapisał się na wydział prawa uniwersytetu w Heidelbergu.
Po wybuchu powstania styczniowego przerwał studia i wziął udział w walkach w oddziale generała Edmunda Taczanowskiego.
Po upadku powstania w 1863 powrócił do Heidelbergu i dokończył studia na wydziale filozoficznym i w 1866 uzyskał stopień doktora filozofii. Zamieszkał w Krakowie gdzie udzielał lekcji prywatnych oraz pisał recenzje teatralne do prasy krakowskiej. Pisywał do poznańskiego „Tygodnika Wielkopolskiego” i w 1872 przeniósł się do Poznania i objął jego redakcję. Ustąpił z redakcji Tygodnika pod zarzutem szerzenia ugodowości wobec Rosji. W 1875 wyjechał do Królestwa Polskiego. Na granicy został aresztowany i osadzony w cytadeli warszawskiej, ale wkrótce został zwolniony.
Pisał felietony do konserwatywnego tygodnika „Niwa”. W latach 1876–1777 kilka jego komedii wystawiono w warszawskich teatrach.