Sándor Jemnitz, także Alexander Jemnitz (ur. 9 sierpnia 1890 w Budapeszcie, zm. 8 sierpnia 1963 w Balatonföldvár) – węgierski kompozytor i dyrygent.

Życiorys W latach 1906–1908 był uczniem Hansa Koesslera w Akademii Muzycznej w Budapeszcie. Naukę kontynuował w Lipsku u Maxa Regera (kompozycja), Arthura Nikischa (dyrygentura), Karla Straubego (organy) i Hansa Sitta (skrzypce). W latach 1911–1913 działał jako dyrygent prowincjonalnych teatrów w Bremie, Czerniowcach i Schwenningen, następnie wyjechał do Berlina, gdzie został uczniem Arnolda Schönberga. W 1916 roku wrócił do Budapesztu. Od 1924 do 1948 roku pisał krytyki muzyczne do socjaldemokratycznego dziennika „Népszava”, działał też w towarzystwie chórów robotniczych. Po 1948 roku ze względów politycznych został odsunięty od oficjalnego życia muzycznego w kraju i zajął się pisarstwem, przejściowo w 1951 roku otrzymał jednak posadę wykładowcy Akademii Muzycznej w Budapeszcie. Opublikował monografie poświęcone Mendelssohnowi (1958), Schumannowi (1958), Beethovenowi (1960), Chopinowi (1960) i Mozartowi (1961).