Galileo Ferraris – włoski okręt podwodny z początku XX wieku, jedna z dwóch jednostek typu Pullino. Okręt został zwodowany 9 listopada 1913 roku w , a w skład Regia Marina został wcielony 5 grudnia 1914 roku. „Galileo Ferraris” pełnił służbę na Morzu Śródziemnym, biorąc udział w I wojnie światowej. 27 listopada 1917 roku jednostka weszła na mieliznę u ujścia Padu i została podniesiona w styczniu 1918 roku, jednak nie weszła już do służby i skreślono ją z listy floty 15 grudnia 1919 roku.
Projekt i budowa Jednostki typu Pullino zostały zaprojektowane przez inż. majora , . Okręty charakteryzowały się konstrukcją dwukadłubową z dwoma kadłubami o jednakowej odporności na działanie ciśnienia hydrostatycznego. W kadłubie wewnętrznym o przekroju kołowym mieściły się pomieszczenia mieszkalne, centrala i maszynownia. Przestrzeń pomiędzy kadłubami zajmowały rozmieszczone w czterech przedziałach akumulatory, podzielone na cztery części dno podwójne, zbiorniki balastowe oraz paliwa. Kadłub zewnętrzny o wrzecionowatym kształcie miał średnicę w przybliżeniu o jedną trzecią większą od średnicy kadłuba wewnętrznego i był do niego styczny na górze. Okręty otrzymały wzmocnione w stosunku do wcześniejszych włoskich konstrukcji uzbrojenie torpedowe oraz, jako pierwsze włoskie okręty podwodne, działa pokładowe.