Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 50 metrów.

Okręt wyposażony był w cztery stałe wyrzutnie torpedowe kalibru 450 mm, po dwie na dziobie i rufie oraz dwie zewnętrzne zainstalowane na pokładzie jednostki, z łącznym zapasem ośmiu torped. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiły: pojedyncze działo kalibru 57 mm Hotchkiss M1886 L/40 oraz pojedyncze działo kalibru 37 mm Hotchkiss M1890 L/25

Załoga okrętu składała się z 2 oficerów oraz 17 podoficerów i marynarzy.

Służba „Galileo Ferraris” został wcielony do służby w Regia Marina 5 grudnia 1914 roku. Po zakończeniu przeprowadzonych w pobliżu bazy La Spezia testów „Galileo Ferraris” wraz z bliźniaczym okrętem „Giacinto Pullino” weszły w skład 3. eskadry (wł. Squadriglia) okrętów podwodnych w Tarencie. 24 maja 1915 roku, w momencie przystąpienia Włoch do I wojny światowej, okrętem dowodził kpt. mar. (wł. tenente di vascello) Giuseppe Battaglia. Jednostka wchodziła wówczas w skład 3. eskadry okrętów podwodnych w Brindisi (którą tworzyły także „Nautilus”, „Nereide” i „Velella”). Do 1917 roku załoga okrętu uczestniczyła w 17 ofensywnych rejsach bojowych u wybrzeży przeciwnika na wodach południowego Adriatyku.