Grupa Czwarta – polskie stowarzyszenie plastyków utworzone przez absolwentów Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Działo w latach w 1935–1939.
Historia i profil Było to ostatnie ugrupowanie plastyczne uczniów prof. Tadeusza Pruszkowskiego – malarza, ikony ASP i animatora polskiego życia artystycznego. Składało się z najmłodszej generacji jego studentów i liczyło łącznie z nim trzynaście osób.
Choć młodzi artyści pochodzili z jednej pracowni uczelnianej i często pracowali wspólnie, nie stworzyli żadnego programu ani wyróżniającego się stylu. Ich twórczość łączył rzetelny warsztat malarski i znikome zainteresowanie sztuką awangardową. Była to najmniej znana ze wszystkich grup wychowanków Pruszkowskiego. Działała krótko i zorganizowała niewiele wystaw. Istniała opinia, że impet pracowni Pruszkowskiego już wówczas się wyczerpał, a „Grupa Czwarta” powstała przede wszystkim ze względu na tradycję i ambicje profesoraAgnieszka Chmielewska, W służbie państwa, społeczeństwa i narodu – państwowotwórczy artyści plastycy w II Rzeczpospolitej, s. 111.