Hanna Elżbieta Pachniewska-Betley (ur. 1910 w Borzęcinie, zm. 1987) – polska malarka.
Życiorys Była córką Zygmunta Andrzeja i Janiny z Janowskich.
Studiowała w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem rektora uczelni – Tadeusza Pruszkowskiego. Kształciła się także we Francji, Włoszech i Wiedniu. Należała do formacji artystycznej „Grupa Czwarta”, założonej w 1935 przez uczniów Pruszkowskiego. Przystąpiła również do Bloku Zawodowego Polskich Artystów Plastyków.
W 1937 uczestniczyła w wystawie „Łowiectwo w sztuce polskiej” zorganizowanej przez Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie. W grudniu tego samego roku na IX Salonie Malarskim Instytutu Propagandy Sztuki otrzymała nagrodę w kwocie 250 zł od prezesa Pocztowej Kasy Oszczędności za obraz olejny Dziewczynka w kapeluszu.
Po zakończeniu II wojny światowej i objęciu rządów w Polsce przez władzę ludową włączyła się w główny nurt tzw. malarstwa zaangażowanego. Stała się reprezentantką i propagatorką socrealizmu. W 1947 wystawiała swoje prace na „Salonie Warszawskim – Pierwszym Salonie Związku Polskich Artystów Plastyków Okręgu Warszawskiego” w Muzeum Narodowym w Warszawie. Patronowali mu m.in. Józef Cyrankiewicz, Władysław Gomułka i Marian Spychalski.