Nowa powieść (, wym. w IPA: ), in. antypowieść, powieść obiektywna, powieść fenomenologiczna – awangardowy kierunek w powieści francuskiej, ukształtowany w latach 50. XX wieku i żywotny do lat 60–70. Zakładał oderwanie się od tradycji egzystencjalizmu i psychologizmu oraz całkowite przebudowanie i odnowę gatunku. Zgodnie z założeniami Nouveau Roman obiektem zainteresowania powieści nie miał być świat zewnętrzny, ale jego odwzorowanie w niej samej. Do twórców nowej powieści należeli m.in. Claude Simon, Nathalie Sarraute, Robert Pinget oraz Alain Robbe-Grillet.

Założenia kierunku Podstawowym założeniem Nouveau Roman było zerwanie z tradycyjna formą powieści i jej oddzielenie od problematyki moralnej i filozoficznej oraz skoncentrowanie uwagi na samym gatunku powieściowym, jego konwencji, konstrukcji i możliwościach poznawczych. Tym samym kierunek odrzucał egzystencjalistyczne pojmowanie literatury i mimetyzm. Utwory miały raczej koncentrować się na problemie możliwości poznawczych powieści – sposobów, w jakie rzeczywistość może być w niej odwzorowana oraz wpływu używanych przez powieściopisarzy narzędzi literackich na kształtowanie się rzeczywistości w utworze.