Nawy boczne posiadały empory z drewnianymi stropami, połączone ze sobą emporami poprzecznymi.
W 1910 z uwagi na powstanie kościoła Królowej Luizy, parafia w Zabrzu została podzielona na dwa okręgi (Zabrze i Zaborze) z których każdy posiadał własnego proboszcza – do administracji nad Zaborzem powołane zostało stanowisko II proboszcza.
W wyniku bliskiego położenia w stosunku do kopalni, budynek narażony był na szkody górnicze. Pierwsze pęknięcia pojawiły się na nim około 1935. W latach 1954–1960 kościół został gruntownie wyremontowany i zabezpieczony przez kopalnię „Zabrze-Wschód”. Z powodu mocnego odchylenia od pionu, jego wieża została skrócona. Pomimo wprowadzonych zabezpieczeń, w latach 60. XX wieku komin centralnego ogrzewania kościoła uległ zawaleniu. Doprowadziło to do uszkodzenia dachu obiektu oraz jego wnętrza.
Z uwagi na stan techniczny budynku, parafia zrezygnowała z kościoła, oddając do niego klucze Miejskiej Radzie Narodowej w dniu 7 kwietnia 1970. Ostatnie nabożeństwo w kościele miało miejsce 17 maja 1970. Kamień węgielny z Kościoła Pamięci Królowej Luizy został wyjęty, a następnie umieszczony w ścianie Kościoła Pokoju w Zabrzu wraz z tablicą pamiątkowa.
6 lipca 1977 nieczynny budynek kościoła Królowej Luizy został wyburzony poprzez wysadzenie przez firmę „Energopol 2” z Siemianowic Śląskich.
Przypisy
Zabrze-Zaborze Kategoria:Kościoły w Zabrzu Zabrze-Zaborze Zabrze-Zaborze Zabrze-Zaborze