W przeciwieństwie do Cafe d’Arcourt, Demon przybiera formę karykaturalną, nadając scenie ton melodramatyczny i umoralniający. Na obrazie mężczyzna występuje jako demon-uwodziciel, natomiast kobieta jako jego ofiara. Scena Demona zakomponowana jest na zasadzie kontrastu – smutkowi i rozpaczy artysta przeciwstawia obojętność i cynizm. Tytułowy demon zawadiacko uśmiecha się i wpatruje w płaczącą kobietę. Ta, pochylona na krześle opada na stół, zakrywając twarz chusteczką, pozostaje anonimowa. Natomiast wyciągnięty na krześle mężczyzna pali papierosa i kołysze sąsiednie krzesło. Gest palców można również interpretować jako wystukiwanie rytmu nuconej przez demona melodii. Mężczyznę charakteryzują ostre rysy twarzy oraz ruda, spiczasta (kozia) bródka, które interpretuje się jako diabelskie.
Tytułowy demon jest utożsamiany z „demonem Młodej Polski”, Stanisławem Przybyszewskim, ze względu na podobieństwo rysów twarzy. Sam poeta miał pisać o sobie jako o filozofie, demonie, Bogu i wszystkim, który stoi ponad życiem, ponad światem, jest Panem Panów, nie kiełznany żadnym prawem, nie ograniczany żadną siłą ludzką.