W latach 1666–1677 służy na dworze Ernestinów w Eisenach. W 1668 zostaje przyjęty do Towarzystwa Owocodajnego, przyjmuje pseudonim „der Spate” („Łopata”). Na dworze w Weimarze (1680-1685) staje się znanym literatem. Od 1690 działa w Erfurcie jako niezależny pisarz, jest też radcą prawnym dworu weimarskiego, zostaje obdarzony tytułem szlacheckim. Umiera w Erfurcie w wieku 75 lat.
Twórczość Stieler jest autorem utworów dramatycznych komediowych, utworów poetyckich, zbiorów pieśni miłosnych i religijnych, ale też rozpraw prawniczych, rozpraw na temat niemieckiej prasy, autorem podręczników języka niemieckiego, podręczników dla sekretarzy i dziennikarzy prasowych.
Stieler jako leksykograf W historii języka niemieckiego Stieler jest znany jako autor obszernego 3-tomowego słownika języka niemieckiego Der Teutschen Sprache Stammbaum und Fortwachs (rok 1691).
We wstępie do słownika wypowiada się krytycznie o modzie na wyrazy obce w Niemczech. Mimo to jako jeden ze swoich celów wymienia tłumaczenie z języka niemieckiego jako „języka głównego” na łacinę, zarówno w szkole, jak i poza szkołą.