Irena Wilczyńska (ur. 1907, zm. 1978) – polska malarka i graficzka.
Życiorys Jej rodzicami byli Tadeusz i Janina z d. Ołtarzewska.
Ukończyła Miejską Szkołę Sztuk Zdobniczych i Malarstwa w Warszawie. W latach 1929–1935 studiowała w stołecznej Akademii Sztuk Pięknych. Należała do stowarzyszenia plastyków „Grupa Czwarta”, skupiającego najmłodsze pokolenie uczniów prof. Tadeusza Pruszkowskiego – malarza i animatora życia artystycznego.
W 1933 wzięła udział w wystawie prac grupy malarek „Ars Feminae” w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie. Obrazy wystawiała również w stołecznym Instytucie Propagandy Sztuki w 1936. W Centralnym Biurze Wystaw Artystycznych Zachęta pokazała swoje prace w 1964 na „X Wystawie Malarstwa Okręgu Warszawskiego ZPAP”.
Okres okupacji niemieckiej spędziła w Warszawie. Po kapitulacji powstania wyszła ze stolicy z ludnością cywilną. Popowstaniowa tułaczka przywiodła ją z powrotem do Warszawy. Dotarła na Saską Kępę, prawobrzeżną, więc mało zniszczoną dzielnicę willową stolicy, gdzie gromadzili się artyści. Wtedy zaczęła wyzwalać się z tradycyjnych wpływów szkoły Pruszkowskiego i zbliżać do nowych trendów artystycznych.