thumb|Klejnot z wyobrażeniem hydry, XV w. thumb|Schemat hełmu z klejnotem oraz labrami Klejnot – ozdoba wieńcząca hełm rycerski, w postaci figury mocowanej na jego szczycie. Klejnot pełnił funkcję dekoracyjną oraz identyfikacyjną.
Charakterystyka Klejnoty wykonywano najczęściej z lekkiego drewna, skóry lub pergaminu, które po uformowaniu malowano lub złocono, mocując na szczycie hełmu za pomocą specjalnych uchwytów. Często charakteryzowały się przepychem oraz fantazyjnością formy, wśród których wymienić można między innymi: korony, diademy, znaki herbowe, rogi, wyobrażenia zwierząt (lub ich fragmenty np. głowy, skrzydła), figury geometryczne (np. półksiężyce, gwiazdy, obręcze) itp. Równolegle z klejnotami na hełmach często mocowano również specjalną ozdobną chustę – labry.
Klejnot pełnił przede wszystkim funkcję dekoracyjną, jednak ułatwiał też identyfikację rycerza na polu bitwy stanowiąc odzwierciedlenie godła znajdującego się na tarczy. W przypadku korony lub diademu mógł również podkreślać status użytkownika, jako symbol jego dostojeństwa i sprawowanej władzy.