Jan Żabowski (ur. 30 marca 1906 w Mystkowie, zm. 6 grudnia 1985) – polski rzeźbiarz ludowy.

Miał wykształcenie średnie zawodowe. W okresie międzywojennym uczył się kołodziejstwa pojazdowego w Warszawie u mistrza Henryka Adamskiego. Do 1969 r. pracował w Szkole Zawodowej w Płońsku jako nauczyciel zajęć praktycznych w dziedzinie obróbki drewna i stolarstwa. Twórczością rzeźbiarską zajął się dopiero po przejściu na emeryturę. Rzeźby Żabowskiego były po raz pierwszy eksponowane na wystawie sztuki ludowej w Płocku w 1970 r. Wykonywał niewielkich rozmiarów różnorodne figurki o tematyce religijnej, historycznej oraz postacie z życia dawnej wsi. Rzeźbił postacie Matki Boskiej Skępskiej, Chrystusa Frasobliwego, bohaterów narodowych, kosynierów, ułanów, mieszkańców wsi, rzemieślników, handlarzy, Żydów, Cyganów. Używał drewna lipowego lub topolowego, rzeźbił w ujęciu realistycznym z zachowaniem drobnych szczegółów charakteryzujących poszczególne postacie. Rzeźb swoich nie malował, zachowując naturalną barwę drewna. Pod koniec życia wykonał cykle rzeźb: Święto plonów i Sztafetę pokoleń.