Zamek w Lubczu, zamek w Lubczy () – zamek z XVI wieku w Lubczu na Białorusi, zachowały się z niego dwie wieże oraz fragment skrzydła mieszkalnego.
Historia Inicjatorem budowy był Jan Kiszka, zamek wzniesiono w 2. połowie XVI wieku. Przeszedł w posiadanie Radziwiłłów. Poddano go rozbudowie w XVII wieku, założono w tymże wieku także park w otoczeniu zamku. Kozacy Iwana Zołotarenki zdobyli zamek w 1655 roku. Obiekt utracił swoje znaczenie militarne w XVIII wieku. Księżna Stefania Radziwiłłówna, która poślubiła Ludwika Sayna-Wittgensteina-Sayna wniosła Lubcz w posagu w 1828 roku. Dzieci Stefanii i Ludwika odziedziczyły majątek, z którego część, w tym Lubcz, przypadła Marii z Wittgensteinów i jej mężowi Chlodwigowi zu Hohenlohe-Schillingsfürstowi.
Zamek pozostawał w ruinie od XIX wieku, mury zamku zostały częściowo rozebrane, a uzyskany budulec wykorzystano do wzniesienia pałacu książąt Hohenlohe w latach 1864–1870 na miejscu jednego z rozebranych skrzydeł zamku. W 2. połowie XIX wieku przekomponowano park. Pałac ucierpiał podczas I wojny światowej, został odbudowany częściowo w dwudziestoleciu międzywojennym.