mały|Umocnienia mające chronić pracujących na polu w Gan Szemu’el (1939) Hawlaga (hebr. הַבְלָגָה, ang. restraint lub self-restraint) – polityka władz żydowskiego Jiszuwu oraz taktyka stosowana przez Haganę podczas arabskiego powstania w Palestynie w latach 1936–1939. Początkowo polegała na wstrzymywaniu się od ataków odwetowych na ludność arabską lub na cele, w których takowa ludność mogłaby ucierpieć. Przywództwo Jiszuwu chciało w ten sposób uniknąć pogłębiania konfrontacji z ludnością arabską oraz pogorszenia stosunków z Wielką Brytanią. Z czasem koncepcja hawlagi ewoluowała i siła zbrojna mogła być używana w limitowany i racjonalny sposób w ramach samoobrony lub w atakach na konkretne cele, używane przez arabskich bojowników.
Polityce hawlagi przeciwny był od początku Irgun oraz radykalne środowiska rewizjonistów w Palestynie. Ze’ew Żabotyński popierał hawlagę i przeciwny był atakom na cywili. Jednak kiedy w 1937 roku Irgun przeszedł pod pełną kontrolę rewizjonistów, a ataki na ludność żydowską nasiliły się, to Żabotyński przyzwolił na odejście od hawlagi.
Tło