W 1937 roku Hagana, z inspiracji Jicchaka Sade, zaczęła tworzyć mobilne kompanie polowe (hebr. פלוגות השדה, plugot ha-sade, skrót. פו"ש, fosz), które podejmowały działania patrolowe wokół moszawów i kibuców, obronne i ochraniały żydowskie transporty, robotników i rolników. Kompanie polowe podejmowały również działania wspólnie z policją i armią brytyjską. Powstanie tych kompanii według Anity Szapiry było nową taktyką Hagany, „wyjścia poza płot” osiedli i zaangażowaniem się w działania w ramach całego mandatu. Jiszuw dalej stosował rozdział pomiędzy „dobrymi” cywilami, a „złymi” bojownikami, ale od tej pory działania Hagany przestały się ograniczać do obrony kibuców i moszawów, ale wpisywały się już w szerszy konflikt pomiędzy narodami, żydowskim i arabskim.
W 1938 roku Brytyjczycy zmienili podejście wobec arabskich ataków. Skomplikowana sytuacja polityczna w Europie sprawiła, że za wszelką cenę chcieli zdławić powstanie przy powszechnym użyciu siły. To doprowadziło również do zmian w polityce hawlagi. Władze Jiszuwu zezwoliły na kontynuowanie konfliktu z ludnością arabską przy użyciu kontrolowanej siły. Hagana przeszła do tzw. agresywnej obrony, co przełożyło się mi.in na współtworzenie razem z Brytyjczykami Special Night Squads, pod dowództwem Orda Charlesa Wingate’a.