Krzysztof Bonadura starszy (ur. ok. 1582 w północnych Włoszech, zm. 1670 w Poznaniu) – architekt i budowniczy pracujący w Wielkopolsce. Źrodłowo potwierdzono jego działalność budowlaną w latach 1621–1670. W 1667 roku wybrany starszym cechu murarzy w Poznaniu. Wprowadził do architektury regionu rozwiązania manierystyczne i wczesnobarokowe. Do elementów charakterystycznych jego dzieł należą: artykulacja w postaci pilastrów hermowych i kolumn oraz kolumn kandelabrowych.
Życiorys i działalność artystyczna Pochodził przypuszczalnie z Wenecji Euganejskiej lub Lombardii. Pierwszym przypisanym Bonadurze dziełem była modernizacja klasztoru dominikanów w Poznaniu przy kościele przed rokiem 1622. Prace polegały na budowie biblioteki oraz kaplicy św. Jacka i wiodącej do niej sieni. Kaplica pierwotnie nakryta była trzema kopułami, a artykulację jej ścian tworzyły kolumny. Wiodła do niej zachowana do dzisiaj sień, której ściany pokrył naprzemienny układ kolumn kandelabrowych i herm.