W lipcu 1944, ,,Izabela” i „Zadora” angażowali się w trudną akcję ,,Mostu III” - na zakonspirowanym lądowisku w Jadownikach Mokrych miał wylądować brytyjski samolot, który miał zabrać trzech pasażerów, a którym „Izabela” zorganizowała kwatery: J. Chmielewskiego, ppor. C. Micińskiego i Tomasza ArciszewskiegoBył ostatnim premierem na uchodźstwie, a przede wszystkim części pocisku V-2, które ukryto w dwóch paczkach. Okazało się, że aparat nadawczo-odbiorczy, który łączył lądowisko z Londynem i Brindisi zepsuł się, w związku z tym wysłano Helenę do Krakowa by pilnie tę radiostację naprawiła. Uniknęła kontroli bagażu podczas drogi powrotnej dzięki odwadze i przytomności umysłu – podczas wejścia Niemców do wagonu, przytuliła się do siedzącego obok niej nieznajomego Niemca - mimo że wcześniej z nim nie rozmawiała - oświadczył, że jest ona jego żoną, wobec czego Niemcy odstąpili od przeszukania jej bagażu. Po dostarczeniu przez „Izabelę” radiostacji, w nocy z 25 na 26 lipca cenna przesyłka razem z pasażerami została zabrana samolotem „Dakota” do bazy w Brindisi we Włoszech, a następnie przewieziona do Londynu. Według oceny S. Musiałka ,,Izabela” bardzo ofiarnie pełniła swą funkcję do końca okupacji, do stycznia 1945.