Po zakończeniu II wojny światowej od 1945 do 1947 pracowała w Wydziale Kultury Stołecznej Rady Narodowej przy zabezpieczaniu zabytków Warszawy. W latach 1948–1951 była kierowniczką artystyczną ds. zdobienia porcelany w „Cepelii”. Projektowała ceramikę dla wytwórni w Wałbrzychu, Pruszkowie i Włocławku. W 1950 objęła funkcję doradczyni artystycznej w Dyrekcji Hoteli Miejskich. Równocześnie w latach 1949–1951 poszerzała wykształcenie, studiując konserwację malarstwa w ASP u prof. Bohdana Marconiego. Od 1950 do 1954 kierowała pracami sekcji malarstwa w stołecznej Pracowni Sztuk Plastycznych. W tym czasie przeprowadziła rekonstrukcję dekoracji ściennych w Zamku Ostrogskich w Warszawie i Pałacu w Wilanowie. Prowadziła również prace dekoracyjne na MDM-ie i Rynku Starego Miasta. Od 1954 do 1956 w Biurze Nadzoru Estetyki Produkcji Ministerstwa Przemysłu Lekkiego prowadziła nadzór nad projektowaniem i przystosowaniem starych wzorów porcelany do potrzeb ówczesnej produkcji.

W latach 1951 i 1965 wystawiała swoje prace w Galerii Narodowej „Zachęta”. Natomiast w 1961 wzięła udział w „Wystawie malarstwa” zorganizowanej przez Muzeum Narodowe w Warszawie.

Po śmierci spoczęła w grobie rodzinnym na stołecznych Starych Powązkach. Kwatera 155a-1-18.