W epoce Ibn Chalduna, po upadku Almohadów (1147–1269), Afryka Północna znajdowała się pod panowaniem trzech osłabionych dynastii, które pozostawały ze sobą skłócone. Na terenie dzisiejszego Maroka, rezydowali Merynidzi (1196–1464), w zachodniej Algierii panowali Abdalwadydzi (1236–1556), a we wschodniej - Hafsydzi (1228–1574), którzy ponadto rządzili w Tunezji i Cyrenajce. Owe dynastie były stale narażone na ataki sąsiadujących plemion berberyjskich, a także rywalizowały o hegemonię w Afryce Północnej. Ibn Chaldun pochodził z rodziny Banū Chaldūn, która od wielu pokoleń zamieszkiwała Sewillę (Andaluzja). W swojej autobiografii Ibn Chaldun podkreślał swoje arabsko-jemeńskie pochodzenie. Jego rodzina, która dotychczas zajmowała wysokie stanowiska administracyjne w Andaluzji, przeniosła się do Ceuty w północnej Afryce w okresie początkowej rekonkwisty, około połowy XIII wieku. W trakcie panowania dynastii Hafsydów (szczególnie podczas rządów emira Jahji I) w latach 1228–1249, członkowie rodziny Ibn Chalduna zajmowali wysokie stanowiska polityczne. Mimo to, ojciec i dziadek Ibn Chalduna zdecydowali się opuścić dotychczasowe życie i przyłączyć się do bractwa sufickiego.