László Bóka (ur. 19 lipca 1910 w Budapeszcie, zm. 1 listopada 1964 tamże) – węgierski pisarz, poeta i historyk literatury, profesor Węgierskiej Akademii Nauk.
Życiorys Uzyskał dyplom nauczyciela języków węgierskiego, niemieckiego i francuskiego. Do 1945 był bibliotekarzem m.in. w Bibliotece Uniwersyteckiej w Budapeszcie. Brał udział w ruchu oporu przeciwko Niemcom i węgierskim kolaborantom. Jego tomik poetycki z 1944 został skonfiskowany przez policję Horthyego. Od kwietnia 1947 do sierpnia 1950 pozostawał sekretarzem stanu w Ministerstwie Oświaty Publicznej, a potem był pracownikiem Uniwersytetu Loránda Eötvösa (Wydział Humanistyczny). Był kierownikiem Katedry Historii Literatury.
Od 1930 współpracował z różnymi gazetami. W jego artykułach dotyczących życia kulturalnego pojawiały się wówczas elementy faszystowskie. Badał dzieła Attili Józsefa i Endrego Ady. W dużej części opracowań wyjaśniał problematykę zagadnień teoretycznych i systematycznych literatury. Zajmował się również literaturą faktu. Był jednym ze znaczących poetów i prozaików tzw. trzeciego pokolenia. Jego twórczość beletrystyczna skupiała się w dwóch okresach twórczych (od końca lat 30. do końca lat 40. XX wieku oraz od końca lat 50.