Steinbach jako leksykograf Jest autorem 2-tomowego słownika niemiecko-łacińskiego (1734,1. wyd. 1725). Nowością leksykograficzną było stosowanie przez autora cytatów z pisarzy i poetów niemieckich, głównie z terenu Śląska. Należy więc Steinbach do prekursorów leksykografii powołującej się na autentyczne przykłady źródłowe. Hasła przejął też z wcześniejszych słowników (Henisch, Stieler). Uwzględnił regionalizmy, słownictwo potoczne, pospolite, przestarzałe, zaopatrując je w odpowiednie kwalifikatory w postaci gwiazdek i krzyżyków. Podobnie jak inni słownikarze z tamtego okresu nawiązał do teorii wyrazów rdzennych Justusa Georga Schotteliusa (Stammworttheorie), grupując hasła wokół wyrazów rdzennych. Objaśnienia w mikrostrukturze utrzymane były w języku łacińskim.
Ze słownika korzystał m.in. Gotthold Ephraim Lessing.
Dzieła Kurtze und gründliche Anweisung zur deutschen Sprache vel Succincta & perfecta Grammatica linguae Germanicae (1724) Vollständiges Deutsches Wörterbuch vel Lexicon germanico-latinum (1734) Johann Christian Günthers, des berühmten Schlesischen Dichters, Leben und Schriften (napisane po pseudonimem: Carl Ehrenfried Siebrand) (1738)
Zobacz też Matthias Kramer Johann Leonhard Frisch
Przypisy