W liście do przyjaciela Shackleton pisał o Wildzie: „To moje drugie ja. Kocham go, tak jak każdy przyzwoity uczestnik wyprawy.”.

Po powrocie w 1916 roku Wild zgłosił się na ochotnika do wojska i ponownie zaczął służbę w Royal Navy. Służył jako oficer transportowy na froncie północno-rosyjskim, gdzie w Archangielsku nad Morzem Białym nadzorował konwoje z zaopatrzeniem wojskowym z Wielkiej Brytanii i Francji. W latach 1918–1919 zimował na Spitsbergenie – popłynął tam na zaproszenie Shackletona, by ustanowić tam obecność wojsk brytyjskich. Sam Shackleton służył w brytyjskich północno-rosyjskich siłach ekspedycyjnych (ang. British North Russian Expeditionary Force), doradzając w kwestiach wyposażenia i szkolenia sił brytyjskich w warunkach arktycznych. Shackleton został odwołany do Murmańska i Wild objął dowództwo misji. Podczas pobytu na Spitsbergenie poszukiwał złóż minerałów.

W 1920 roku udał się do Afryki Południowej. Tam wraz z dwoma dawnymi towarzyszami – Jamesem McIlroyem (1879–1968) z „Endurance” i Frankiem Bickertonem (1889–1954) z „Aurory” – zakupił tysiąc akrów ziemi w brytyjskiej kolonii Nyasaland (współczesne Malawi), by uprawiać bawełnę. Podczas pobytu w Afryce otrzymał wraz z McIlroyem zaproszenie od Shackletona na kolejną wyprawę polarną.