Na etapie koncepcyjnym przebadano możliwe układy konstrukcyjne pojazdu, które gwarantowałby stabilność lotu przy dużych prędkościach naddźwiękowych. Prowadzono symulacje dla modeli poruszających się z prędkościami rzędu 6 Macha. W trakcie tych prac zdecydowano się na układ samolotu bezogonowego. Ponadto opracowano koncepcję systemu chłodzenia przenoszonego ładunku jądrowego i jego detonacji na określonej wysokości nad celem. W 1960 r. powstał pełnowymiarowy model drona, wyprodukowano też testową serię maszyn złożoną z pięciu egzemplarzy. Na skutek dekretu Rady Ministrów ZSRR wszelkie prace nad projektem zostały wstrzymane. Istniejące egzemplarze zostały skasowane.
Konstrukcja Bezsilnikowy bezzałogowy statek powietrzny w układzie dolnopłata. Kadłub o przekroju eliptycznym z tępym nosem dostosowanym do lotu z prędkościami hiperdźwiękowymi. Mieścił ładunek bojowy, aparaturę chłodzącą oraz chemiczne źródła energii. Skrzydło trójkątne, o małej powierzchni nośnej, o krawędzi natarcia 75°. Wyposażone w lotki na swej całej krawędzi spływu. Usterzenie pionowe składało się z statecznika pionowego umieszczonego na kadłubie oraz podkadłubowej płetwy sterowej. Na obydwu tych elementach znajdowały się hamulce aerodynamiczne.
Przypisy
Kategoria:Rosyjskie bezzałogowe statki powietrzne 130