Tam działała dalej w POW, w Pogotowiu Wojennym PPS, a także pracowała w gospodzie robotniczej PPS. Była uczestniczką rozbrajania wojska austriackiego w Lublinie oraz tworzenia tam władz polskich. W marcu 1919 wyszła za mąż za Nowosława Słowińskiego, oboje zmarli śmiercią tragiczną, Stefania dnia 14 kwietnia 1919 – w dwa dni po śmierci męża.
Oboje zostali pochowani w jednej mogile w Kwaterze Wojskowej cmentarza przy ul. Lipowej w Lublinie.
W pośmiertnych wspomnieniach poświęconych Stefanii Jastrzębowskiej jej towarzyszki z pracy w organizacjach niepodległościowych napisały, że była ona:
Stefania Maria Jastrzębowska dekretem Naczelnika Państwa i Naczelnego Wodza z 17 maja 1922 została odznaczona pośmiertnie Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7685.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kujawsko-Pomorska Biblioteka Cyfrowa Jastrzębowska Stefania [dostęp 2024-04-22]
Kategoria:Członkowie Polskich Drużyn Strzeleckich Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Urodzeni w 1889 Kategoria:Zmarli w 1919