Wilhelm Heinitz (ur. 9 grudnia 1883 w Altonie, zm. 3 marca 1963 w Hamburgu) – niemiecki muzykolog.

Życiorys Początkowo występował grając na fagocie w zespołach orkiestrowych. W 1915 roku został zatrudniony jako asystent w laboratorium fonetyki przy instytucie języków afrykańskich na Uniwersytecie Hamburskim. W 1920 roku uzyskał tytuł doktora na Uniwersytecie Kolońskim na podstawie pracy Wie lassen sich experimentalphonetische Methoden auf die psychologische Zergliederung gesprochener Sätze anwenden, habilitował się w 1931 roku na uniwersytecie w Hamburgu na podstawie pracy Strukturprobleme in primitiver Musik. Od 1931 do przejścia na emeryturę w 1949 roku kierował zorganizowanym przez siebie zakładem muzykologii porównawczej na Uniwersytecie Hamburskim. W 1945 roku założył Landesverband Hamburg der Tonkünstler und Musiklehrer.

W swojej pracy naukowej zajmował się etnomuzykologią i instrumentologią, specjalizował się w tematyce kultury muzycznej i języków ludów Afryki Wschodniej. Był zwolennikiem metod statystycznych i badań strukturalnych, wskazywał na związek między prymitywną twórczością muzyczną i praktyką wykonawczą a czynnikami biologiczno-psychologicznymi. Opublikował m.in.