Już w grudniu 1979 r. po raz pierwszy w mieszkaniu węgierskiego seminarzysty Wacława Felczaka – Istvana Kovácsa odbyło się kilkunastoosobowe „seminarium”, na którym Wacław Felczak przekazywał węgierskim przyjaciołom swoją wizję historii, źródło nadziei nie tylko dla obu narodów, ale całego regionu – Europy Środka. Swoich rozmówców nazywał dobrotliwie „węgierskimi Hamletami”, gdyż „wystrzegali się śmielszej działalności politycznej”. Wówczas to do grona jego znajomych dołączyli Árpád Göncz, , Sándor Csoóri czy György Szabad. W toku kolejnych dyskusji, prowadzonych także podczas przyjazdów znajomych Węgrów do Krakowa, dzięki silnemu wpływowi Felczaka zaczął kształtować się narodowo-demokratyczny nurt opozycji węgierskiej.
Jesienią 1987 Wacław Felczak jako profesor wizytujący został zaproszony z wykładami do Eötvös Collegium w Budapeszcie. Podczas spotkania na temat polskich doświadczeń walki o wolność w jednym z klubów studenckich młody prawnik Viktor Orbán poprosił go o radę w sprawie kierunków działania na Węgrzech. Usłyszał: „Załóżcie partię polityczną.