Korytarz był długi i ciemny, ale gdy dotarli do jego połowy, zobaczyli blask latarni trzymanej przez kobietę, która zbliżała się do nich z drugiego końca. Drzwi sypialni w tym korytarzu znajdowały się naprzeciwko siebie, a każdy pokój miał podwójne drzwi z odstępem pomiędzy nimi. Niekompletnie ubrany Marryat ​​czuł się w tej sytuacji niekomfortowo, więc razem z bratankami baroneta wślizgnął się do jednych z zewnętrznych drzwi, aby ukryć się do czasu, aż kobieta ich minie. Obserwował jak podchodziła coraz bliżej przez szparę drzwi, aż w końcu, gdy była na tyle blisko, że mógł rozróżnić kolory i styl jej ubioru, rozpoznał tę postać jako faksymile portretu „Brązowej Damy”. Trzymał palec na spuście rewolweru i już miał zażądać, żeby się zatrzymała i podała powód swojej obecności, gdy postać z własnej woli zatrzymała się przed drzwiami, za którymi stała, i trzymając zapaloną latarnię, przybliżoną do swoich rysów, uśmiechnęła się do niego złośliwie i diabolicznie. Rozwścieczony Marryat ​​z impetem wyskoczył na korytarz i strzelił jej z rewolweru prosto w twarz. Postać natychmiast zniknęła, a kula przeszła przez zewnętrzne drzwi pokoju po przeciwnej stronie korytarza i utkwiła w panelu.