Możliwe, że w pewien sposób nad jego pracą zaciążyły wydarzenia związane z działalnością braci Grakchów. Kalpuriusz Pizon był im niechętny, bowiem popierał tradycyjny porządek społeczny i szanował senat. W zachowanych fragmentach widać tendencje bliskie optymatom, lecz potrafił zdobyć się na krytyczne uwagi pod adresem nobilów. Mógł być bliski koncepcjom umiarkowanych reform, lecz zraziły go metody działań reformatorów. Stąd może wynikać widoczny w jednym z urywków dzieła obraz Spuriusza Meliusza jako demagoga, który zmierzał do tyranii; ..
Późniejsi starożytni autorzy, jak Cyceron czy Pliniusz Starszy, podkreślali wiarygodność i rzetelność pracy Kalpuriusza Pizona. Na bazie urywków można określić jego styl pisania jako prosty, niekiedy wręcz nieporadny (odwrotnie niż u Katona). Ganił go za to Cyceron, doceniając jednak konsula jako historyka. Aulus Gelliusz był natomiast pod wielkim wrażeniem tej prostoty. Spośród antycznych dziejopisów z dzieła konsula korzystali Liwiusz (szczególnie w pierwszej dekadzie swoich Dziejów Rzymu), Dionizjusz i Pliniusz Starszy. Sięgał do niego także Plutarch, jak również antykwaryści – Warron (często je cytował), Gelliusz, Makrobiusz, Cenzorinus – oraz gramatycy (Serwiusz, Pryscjan) i pisarze chrześcijańscy (Tertulian, Arnobiusz); ; ; ; ;