został rozesłany w postaci ulotek zatytułowanych Wezwanie do Emigracji Polskiej z powodu zawieszenia kopii obrazu Matki Boskiej Ostrobramskiej w kościele Św. Seweryna w Paryżu; 8 grudnia 1841Olaf Krysowski, "Towiański i towianizm w pismach Słowackiego. Apoteoza–rozczarowanie–krytyka", w: Śląskie Studia Polonistyczne 1+ 2 (2) (2012), s. 171–172.). Mickiewicz w rozmowie ze Stefanem Witwickim pochwalił tekst uznając go za wierny i zgodny z mową autora. W późniejszych latach Towiański zredagował swoje przemówienie na piśmie raz jeszcze i wydał wraz z innymi tekstami w Zurychu w 1877 w języku francuskim. Drugie wydanie było w szczegółach nieco inne i trochę rozszerzone.
Przemówienie było istotnym momentem życia Wielkiej Emigracji i stanowiło manifest ruchu moralno-religijnego Koła Sprawy Bożej (tzw. Towiańczyków), którego zręby zaczęły się kształtować wokół Towiańskiego od 1842. Ruch postulował stosowanie prawd ewangelicznych w życiu społecznym i politycznym. Wskazywał na kluczową rolę narodu polskiego w inicjacji tego procesu. Towiański rozpoczął przemówienie słowami, które otwarły działalność publiczną Chrystusa: Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię (Marek 1.15).