We wzmacniaczu magnetycznym liczba zwojów w uzwojeniu magnesowania wstępnego jest znacznie większa od liczby zwojów w uzwojeniu roboczym. W tym układzie moc potrzebna do regulacji jest wielokrotnie mniejsza od mocy regulowanej. Stosunek tych mocy nazywa się stopniem wzmocnienia wzmacniacza.

W uzwojeniach roboczych płynie prąd pulsujący, który także magnesuje wstępnie rdzeń. Uzwojenie magnesowania wstępnego jest tak dobrane, że do uzyskania maksymalnego prądu w oporniku obciążającym (uzwojeniu wzbudzenia) potrzebna jest mniejsza siła magnetomotoryczna, gdyż każde zwiększenie prądu magnesowania wstępnego wywołuje zwiększenie prądu uzwojeń roboczych, a to z kolei powoduje magnesowanie wstępne rdzenia i dalsze zwiększanie prądu. Jest to wewnętrzne sprzężenie zwrotne.

Wewnętrznym sprzężeniem zwrotnym nazywamy sprzężenie zwrotne uzyskiwane za pośrednictwem prostownika włączanego szeregowo z każdym uzwojeniem prądu zmiennego wzmacniacza.

Wzmacniacze z wewnętrznym sprzężeniem zwrotnym znalazły najszersze zastosowanie i niekiedy są nazywane wzmacniaczami z samowzbudzeniem lub samopodmagnesowaniem. Dlatego charakterystyka wzmacniacza magnetycznego, przedstawiająca zależność prądu roboczego od prądu magnesowania wstępnego jest bardzo stroma.